Główny Szlak Beskidowy

Główny Szlak Beskidzki powstał w okresie międzywojennym. Kazimierz Sosnowski wytyczył zachodnią połowę, a Mieczysław Orłowicz – wschodnią, i obecnie szlak nosi imię Sosnowskiego. Jego czerwono-białe oznaczenia prowadzą wzdłuż całego polskiego łuku Beskidów Zachodnich i Wschodnich, od uzdrowiskowego Ustronia do ostatniej wsi przed grzbietami Bieszczadów.

Po drodze szlak przecina bardzo zróżnicowany krajobraz: zalesione Beskidy Śląskie i Żywieckie z potężną Babią Górą, łąki Gorców, spokojniejsze Beskidy Niskie z drewnianymi kościołami łemkowskimi, a wreszcie otwarte, trawiaste grzbiety Bieszczad. Powojenne zmiany granic zmieniły kształt wschodniego odcinka, a trasa była kilkakrotnie korygowana na przestrzeni dziesięcioleci.

Według serwisu „Visit Małopolska” długość szlaku wynosi około 500 km, a regionalne biuro turystyczne w Podkarpaciu podaje, że pełne przejście trasy zajmuje zazwyczaj od trzech do czterech tygodni. Zakwaterowanie to połączenie schronisk górskich PTTK, gospodarstw agroturystycznych i małych miasteczek w dolinach; PTTK przyznaje również odznakę wędrowcom, którzy pokonają cały szlak.